Osoby wykonujące określone zadania zawodowe mają prawo do nieodpłatnego otrzymania specjalnych strojów. Generalnie w przepisach wyróżniona jest z jednej strony odzież robocza, a z drugiej odzież ochronna. Przepisy BHP w tej kwestii są dość jednoznaczne i czytelnie rozdzielają obie kategorie strojów od siebie. Co to w praktyce oznacza? Standardowe stroje robocze, które otrzymuje pracownik od pracodawcy są stosowane głównie wtedy, gdy z racji wykonywanych obowiązków strój własny pracownika mógłby ulec zabrudzeniu lub zniszczeniu. Natomiast ubiór ochronny służy temu, by zminimalizować ryzyko odniesienia przez zatrudnionego urazów fizycznych.
Odzież i obuwie robocze w miejscu pracy
Wobec powyższego trzeba powiedzieć sobie jasno, że standardowy ubiór roboczy nie spełnia funkcji ochronnych. To po prostu odzież do pracy, choć w praktyce zdarza się tak, że granica pomiędzy jednym a drugim typem stroju jest dość płynna. Stąd niczym rzadkim nie jest pracownik, który wykonuje stosunkowo bezpieczne zadania w obuwiu wyczerpującym definicję obuwia ochronnego – na przykład zaopatrzonego w stalowe podnoski zabezpieczające palce stóp przed zmiażdżeniem. Dzieje się tak, choć teoretycznie pracodawca ma obowiązek po prostu wyposażyć pracownika w inne buty, w których będzie wykonywał powierzone zadania.
Prawne uwarunkowania, a stosowanie odzieży roboczej
Kluczowe znaczenie w kontekście stosowania odzieży i obuwia ochronnego ma artykuł 237 kodeksu pracy. To on obliguje do przekazania osobie zatrudnianej niezbędnych środków ochronnych o charakterze dostosowanym do specyfiki realizowanych zadań. Wynika z tego jasno, że pracodawca jest zobowiązany dostarczyć pracownikowi środki ochrony indywidualnej. Jakie konkretnie? To zależy. W zależności od okoliczności może być to być obuwie ochronne, specjalne rękawice ochronne (zabezpieczające przed przecięciami czy kontaktem z chemikaliami), ale również kaski, maski czy okulary.
Czytaj również:
Bielizna termoaktywna do pracy fizycznej. Jaką wybrać?
Rodzaje i typy rękawic roboczych
